Rapunzel Masalı

Özlemi Çekilen Küçük Bebek ve Gizemli Bahçe

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, gökyüzünün gümüş rengi yıldızlarla süslendiği çok eski zamanlarda şirin mi şirin bir evde yaşayan bir karı koca varmış. Bu çiftin en büyük arzusu, evlerini neşeyle dolduracak, odalarında kıkırdayarak koşacak küçük bir bebeklerinin olmasıymış. Günler ayları, aylar yılları kovalamış, umutlarını hiç kaybetmeden kalplerindeki bu güzel sevgiyi büyütmüşler.

Sonunda özlemini çektikleri o güzel haber kapılarını çalmış ve evlerine erkenden bir bayram neşesi gelmiş. Gelecek olan bebeklerinin heyecanıyla yanıp tutuşurlarken, geceleri pencerelerinin kenarına oturup dışarıyı izlerlermiş. Evlerinin küçük penceresinden, hemen yandaki devasa ve gizemli bahçe çok net bir şekilde görünürmüş.

Bu bahçe, ülkenin en güçlü ve herkesin yaklaşmaktan çekindiği büyülü bir kadına, yani Gothel’e aitmiş. Bahçenin etrafı öyle yüksek, öyle aşılmaz duvarlarla çevriliymiş ki, içerideki eşsiz güzelliklere kimse cesaret edip de dokunamazmış. Duvarların arkasından süzülen çiçek kokuları, rüzgarla birlikte tüm kasabaya yayılır, insanlara huzur verirmiş.

Bir gün anne, pencereden dışarıyı seyrederken bahçedeki yemyeşil, taptaze rapunzel bitkilerini, yani kuzu kulaklarını görmüş. Üzerlerindeki çiy damlaları ay ışığında parıldayan bu yapraklar, kadının canını o kadar çok çekmiş ki, günlerce uykusu kaçmış. O taze yaprakları öyle çok arzulamış ki, yiyemediği için günden güne zayıflamaya, solmaya başlamış.

Yanaklarının pembeliği gitmiş, yerine upuzun bir sessizlik gelmiş. Onun bu çaresiz ve bitkin haline dayanamayan sevgi dolu eşi, ne pahasına olursa olsun o bahçeye girmeye karar vermiş. Karısının sağlığı ve doğacak bebeğinin mutluluğu için her türlü tehlikeyi göze almaya hazırmış. Derin bir nefes alarak gecenin en karanlık vaktini beklemeye başlamış.

Gothel Büyücüsü ile Karşılaşma ve Zor Anlaşma

Gece yarısı olduğunda, ay ışığı gri bulutların arkasına çekildiğinde, adam korkudan titreyen ayaklarıyla yüksek duvarların dibine gelmiş. Kalbi göğsünden fırlayacak gibi çarpıyormuş. Duvarın pürüzlü taşlarına tutunarak yavaşça yukarı tırmanmış ve kendini Gothel’in büyülü, sessiz bahçesinin içinde bulmuş. Etrafta çıt çıkmıyormuş, sadece yapraklar hışırdıyormuş.

Bahçeye ayak basar basmaz, zaman kaybetmeden hızla parıldayan taze rapunzellerden büyük bir tutam toplamış. Onları gömleğinin içine saklayarak geldiği gibi duvarın üzerinden hızla geri tırmanmış ve evine dönmüş. Kadın, kocasına minnetle sarılarak o taze bitkileri büyük bir iştahla yemiş. Ertesi gün kadının yüzüne yeniden can gelmiş, gözleri parıldamış.

Ancak bu mutluluk çok kısa sürmüş çünkü kadın ertesi gün canının daha da fazla rapunzel istediğini fark etmiş. Hatta bu kez içindeki arzu eskisinden çok daha güçlüymüş. Sevgi dolu koca, eşinin tekrar solmasına dayanamayacağı için çaresizce bir kez daha o karanlık ve tekinsiz bahçenin yolunu tutmuş. Duvarı sessizce aşmış.

Tam yere basıp bitkilere doğru eğildiği an, arkasından gelen buz gibi bir esintiyle irkilmiş. Karşısında aniden beliren Gothel Büyücüsü'nün öfkeden kıvılcımlar saçan gözleriyle karşılaşmış. Büyücü kadın, "Benim gizli bahçeme hırsız gibi girmeye nasıl cüret edersin?" diye gürlemiş. Adam korkudan dizlerinin üzerine çökerek af dilemiş.

Adam, hamile eşinin durumunu, eğer bu bitkileri yemezse hastalanıp solacağını bir bir anlatmış. Büyücü kadın, adamın gözlerindeki samimi sevgiyi görünce öfkesini dindirmiş ama sinsice bir plan yapmış. Soğuk bir ses tonuyla, adamın hayatını bağışlamak ve bahçeyi kullanmasına izin vermek için tek bir şart öne sürmüş.

Rapunzel Kuleye Neden Hapsedildi?

"Bahçemden dilediğin kadar rapunzel toplayabilirsin," demiş büyücü kadın, "ancak doğacak olan bebeği bana vereceksiniz, ona kendi evladım gibi bakacağım." Adam o anki büyük ölüm korkusu ve çaresizlikle bu ağır şartı kabul etmek zorunda kalmış. Zaman hızla akıp geçmiş ve nihayet o dünyalar güzeli bebek dünyaya gözlerini açmış.

Bebek doğar doğmaz, Gothel Büyücüsü odada beliren bir gölge gibi gelmiş ve sözünü tutarak küçük kız çocuğunu aileden almış. Büyücü kadın, kıza bahçedeki o taze bitkinin adını vermiş ve ona Rapunzel diye seslenmeye başlamış. Rapunzel büyüdükçe, güzelliği dillere destan, kalbi ise bir kuşun kanadı kadar narin bir kız olmuş.

Güneşin ilk ışıkları kadar parlak, ipekten daha yumuşak altın sarısı saçları varmış. Bu saçlar o kadar uzun ve gürbüzmüş ki, örgüsü açıldığında metrelerce aşağıya, toprağa kadar uzanabilirmiş. Rapunzel on iki yaşına bastığında, Gothel onun dış dünyadaki insanları görmesini, onlarla bağ kurmasını tamamen engellemek istemiş.

Ormanın en derin, devasa ağaçların gökyüzünü adeta bir çatı gibi kapattığı en tenha köşesinde büyük bir kule inşa ettirmiş. Bu kulenin ne bir kapısı varmış ne de yukarı çıkan bir merdiveni. Sadece en tepesinde, gökyüzüne bakan küçük bir penceresi bulunuyormuş. Gothel, dünyalar güzeli Rapunzel'i bu yüksek kulenin tepesindeki odaya kapatmış.

Büyücü kadın kuleye gelmek istediğinde, kulenin dibine durur ve rüzgarın fısıltısına karışan narin ama gür bir sesle yukarıya doğru seslenirmiş:

"Rapunzel, Rapunzel, uzat o güzel altın saçlarını!"

Kulenin tepesinde yapayalnız yaşayan güzel kız, bu tanıdık sesi duyar duymaz kalbindeki derin hüznü bir kenara bırakırmış. Upuzun saçlarının kalın örgüsünü pencerenin kenarındaki demire dolar, aşağıya doğru salıverirmiş. Büyücü kadın da bu altın iplere tutunarak yukarıya tırmanırmış. Rapunzel için hayat, bulutları izlemekten ibaretmiş.

Prens ve Büyülü Sesin Karşılaşması

Aradan uzun ve sessiz yıllar geçmiş, Rapunzel kule odasında kendi gölgesiyle büyümüş. Onun bu derin yalnızlığı, sadece kule odasında yankılanan, yüreklere dokunan şarkılarıyla hafiflermiş. Bir gün, ülkenin genç, iyi kalpli ve cesur prensi, sadık atıyla birlikte ormanın derinliklerinde huzurlu bir gezintiye çıkmış. Ağaçların arasından süzülürken bir ses duymuş.

Ağaçların yaprakları arasından süzülen, o ana kadar duyduğu en berrak, en büyüleyici melodiyi işitince atının dizginlerini yavaşça çekmiş. Bu ses, genç prensin kalbini tarifsiz bir huzur ve merakla doldurmuş. Sesi takip ederek ormanın kalbine doğru ilerlemiş ve sonunda o devasa, kapısız gizemli kulenin önüne varmış.

Kulenin etrafını defalarca dolanmış ama içeri girebilecek, yukarı tırmanabilecek hiçbir açıklık bulamamış. Günlerce kulenin yakınlarındaki sık çalıların arkasına saklanarak o güzel sesin sahibini düşünmüş. Bir akşamüstü, tam umudunu kaybedip dönecekken, yaşlı bir kadının kulenin dibine yaklaştığını görmüş ve nefesini tutmuş.

Yaşlı kadının kulenin altına gelip gökyüzüne doğru şefkatten uzak bir sesle seslendiğini işitmiş: "Rapunzel, Rapunzel, uzat o güzel altın saçlarını!" Prens, yukarıdan aşağıya bir şelale gibi süzülen altın zinciri hayretle izlemiş. Yaşlı kadının yukarı tırmanışını gördükten sonra kulenin gizemini tamamen çözmüş.

Büyücü kadın kuleyi terk edip gözden kaybolana kadar sabırla beklemiş. Gecenin karanlığı ormanın üzerine bir örtü gibi çöktüğünde, kalbi heyecanla çarparak kulenin dibine gelmiş. Sesini olabildiğince yumuşatarak o sihirli kelimeleri fısıldamış. Yukarıdan aşağıya bırakılan altın saçlara tutunarak, heyecanla gökyüzüne doğru tırmanmış.

Sonsuz Ormanda Ayrılık ve Büyük Sürgün

Pencereden içeri adım atan prensi gören Rapunzel, hayatında ilk kez bir insan gördüğü için büyük bir korkuyla gerilemiş. Ancak prensin nazik konuşması, gözlerindeki derin şefkat ve sesindeki güven veren ton, genç kızın kalbindeki tüm korkuları bir anda silmiş. İki genç, pencerelerin ardındaki dünyayı konuşarak saatlerce dertleşmişler.

Prens, Rapunzel'i bu kule hapishanesinden kurtarmak için her gece geleceğine ve gelirken birer ipek ip getireceğine söz vermiş. Bu ipek iplerle güçlü bir merdiven örecekler ve Rapunzel aşağıya güvenle inebilecekmiş. Ancak bir gün Rapunzel, dalgınlıkla Gothel’e, "Siz yukarı çıkarken neden prens kadar hızlı olmuyorsunuz?" deyivermiş.

Sırrının ve planının çözüldüğünü anlayan Gothel, büyük bir öfke krizi geçirmiş. "Seni dünyadan sakladığımı sanıyordum ama sen beni aldattın!" diye bağırmış. Büyük bir hırsla masadaki makası almış ve Rapunzel'in güneş gibi parıldayan o güzel altın saçlarını acımasızca, tek bir hamlede kökünden kesivermiş.

Zalim büyücü bununla da yetinmemiş; güzel kızı ormanın kimsenin uğramadığı, çorak, susuz ve vahşi bir köşesine tek başına sürgüne göndermiş. Akşam olduğunda, hiçbir şeyden haberi olmayan prens kuleye gelip her zamanki gibi seslenmiş. Büyücü kadın, kestiği saçları pencereye bağlayarak aşağıya doğru yavaşça sallamış.

Prens neşeyle tırmanıp pencereden içeri girdiğinde, karşısında dünyalar güzeli sevgilisini değil, intikamla gülümseyen büyücüyü bulmuş. Büyücünün büyüsüyle dengesini kaybeden ve büyük bir üzüntü yaşayan genç prens, kuleden aşağıya bırakmış kendini. Ölümden kıl payı kurtulmuş ama düştüğü çalıların sivri dikenleri gözlerine batarak onun kör olmasına neden olmuş.

Mucizevi Kavuşma ve Mutlu Son

Genç prens, sevgilisini kaybetmenin verdiği derin acı ve karanlıkla, yıllarca ormanda ne yapacağını bilmeden amaçsızca yürümüş. Sadece onun adını fısıldayarak, ağaçların gölgesinde gözyaşı dökmüş. Yaban mersini ve köklerle beslenerek, kalbindeki sevginin ışığıyla hayatta kalmaya çalışmış. Aşkı, onun karanlık dünyasındaki tek rehberi olmuş.

Uzun ve hüzünlü yılların ardından, prensin yorgun adımları farkında olmadan Rapunzel'in sürgün edildiği o uzak, çorak topraklara kadar ulaşmış. Prens taşların üzerine oturup rüzgarı dinlerken, birden kulağına tanıdık bir melodi gelmiş. Bu ses, yıllar önce kalbini titreten, ruhuna yön veren o huzur dolu sesin ta kendisiymiş.

Sesin geldiği yöne doğru kalbinin rehberliğinde, tökezleyerek ve heyecanla koşmaya başlamış. Rapunzel de o sırada ikiz bebekleriyle birlikte çadırının önünde oturmuş şarkı söylüyormuş. Kafasını kaldırdığında, üstü başı yırtıklar içinde olan ama yüzü hala eskisi gibi asil duran sevgilisini görmüş. Koşarak onun boynuna sarılmış.

Hasretle ve mutlulukla dökülen saf gözyaşları, prensin görmeyen gözlerine birer çiy damlası gibi süzülmüş. O anda, sevginin en saf haliyle bir mucize gerçekleşmiş ve prensin gözlerindeki karanlık perdesi tamamen aralanmış. Prens, sevgilisini ve çocuklarını ilk kez net bir şekilde görerek yeniden hayata dönmüş.

Birbirlerini ve kaybettikleri mutluluğu yeniden bulan aile, el ele vererek prensin güzel ülkesine doğru huzurlu bir yolculuğa çıkmışlar. Halk, uzun zamandır öldüğünü sandıkları iyi kalpli prenslerini ve yanındaki dünyalar güzeli ailesini büyük sevinç gösterileriyle karşılamış. Saraylarında, adalet ve sevgi dolu bir ömür sürmüşler.