Uyku Masalları

Gökyüzünün en sakin köşesinde, Ay Nine her gece yıldızları tek tek sayar, sonra da dünyadaki çocukların pencerelerine yumuşacık ışıklar bırakırdı.

O ışıklar öyle parlak değildi. Göz kamaştırmaz, kimseyi uyandırmazdı. Sadece odanın kenarına incecik bir gümüş çizgi çizer, “Buradayım, korkma,” der gibi dururdu.

Bir gece küçük Ela, yatağında sağa döndü, sola döndü ama bir türlü uyuyamadı.

“Gözlerim kapanmak istemiyor,” diye fısıldadı.

Perdenin arasından içeri süzülen ay ışığı, yorganın ucuna kadar geldi. Ela parmağıyla ışığa dokunmak istedi. Işık kaçmadı. Usulca bekledi.

Ay Nine gökyüzünden baktı ve Ela’nın hâlâ uyanık olduğunu gördü.

“Bu küçük kalbin bugün biraz fazla heyecanı var,” dedi kendi kendine.

Sonra yıldızlara seslendi.

“Bugün Ela için en yumuşak parıltınızı gönderir misiniz?”

Yıldızlar hemen sıraya girdi. Biri minicik bir ışık damlası bıraktı, biri sessiz bir gülümseme gönderdi, biri de odanın tavanına neredeyse görünmeyen küçük bir parıltı kondurdu.

Ela tavana baktı. Parıltılar dans etmiyor, zıplamıyor, koşturmuyordu. Sadece duruyordu. Sakin sakin, tıpkı uykuya dalmak üzere olan bir kedi gibi.

Ela’nın nefesi yavaşladı.

Ay ışığı bu kez yorganın üzerine yayıldı. Sanki yorganın üstünde incecik, gümüş renkli ikinci bir örtü oluşmuştu.

Ela gözlerini yarım kapattı.

“Ay Nine,” dedi çok kısık bir sesle, “sen de uyur musun?”

Ay Nine gülümsedi.

“Ben herkes uyuyunca biraz dinlenirim,” diye cevap verdi. “Ama önce çocukların rüyalarına yumuşak yollar çizerim.”

Ela bu cevabı duyduğunu sandı. Belki gerçekten duymuştu, belki de kalbi duymuştu.

Yorganını biraz daha yukarı çekti. Oyuncak ayısını kolunun altına aldı. Dışarıda rüzgâr bile adımlarını küçültmüştü.

Ay ışığı odada sessizce bekledi. Ela’nın kirpikleri ağırlaştı. Bir nefes aldı, bir nefes verdi.

Sonra Ay Nine, gökyüzündeki en ince bulutu seçti ve Ela’nın penceresine doğru gönderdi. Bulut perdeye benzer bir gölge yaptı.

Oda biraz daha yumuşadı.

Ela artık düşünmüyordu. Gün içinde oynadığı oyunlar, duyduğu sesler, koştuğu yollar hepsi birer pamuk topu gibi uzaklaştı.

Tam uykuya dalarken Ay Nine’nin son sözünü duyar gibi oldu:

“Gece, seni korkutmak için değil; dinlendirmek için gelir.”

Ormanın kenarında, yosunlarla çevrili küçük bir yuvada Pamuk adında minik bir tavşan yaşardı. Kulakları uzun, burnu kıpır kıpır, patileri ise her zaman zıplamaya hazırdı.

Pamuk gündüzleri havuç tarlasında koşar, kelebekleri izler, yaprakların arasından geçen uğur böceklerine yol verirdi.

Ama akşam olduğunda küçük bir sorunu vardı.

Uyku yolunu bir türlü bulamıyordu.

Annesi ona her gece aynı şeyi söylerdi:

“Uyku yolu sessiz başlar, yavaş adımlarla ilerler.”

Pamuk bunu denerdi. Önce gözlerini kapatır, sonra hemen açardı.

“Anne, sessiz başladım ama uykum gelmedi.”

Annesi gülümserdi.

“Çünkü uyku yolu koşarak bulunmaz, yavrum.”

O gece Pamuk karar verdi. Uyku yolunu kendisi arayacaktı. Yuvanın kapısından dışarı baktı. Orman karanlık değildi; sadece gündüzden daha yavaştı.

İlk olarak yaşlı kaplumbağanın yanına gitti.

“Kaplumbağa dede, uyku yolu nerede?”

Kaplumbağa başını ağır ağır kaldırdı.

“Uyku yolu kabuğumun üstünden geçmez,” dedi. “Ama sana ilk adımı söyleyebilirim: Aceleyi bırak.”

Pamuk biraz düşündü. O gün ne kadar çok zıpladığını hatırladı. Patilerini yere koydu ve ilk kez zıplamadan yürüdü.

Sonra baykuşun ağacına uğradı.

“Baykuş teyze, uyku yolu nerede?”

Baykuş kanatlarını kapattı.

“Uyku yolu gözlerin çok meraklıyken görünmez,” dedi. “İkinci adım: Bakmayı azalt, dinlemeyi çoğalt.”

Pamuk kulaklarını dikti. Rüzgârın yapraklarla konuştuğunu duydu. Uzakta suyun taşlara usulca değdiğini işitti. Kendi nefesini bile duymaya başladı.

Biraz daha yürüdü. Bu kez minicik bir kirpiyle karşılaştı. Kirpi, yaprakların altında kıvrılmıştı.

“Kirpi kardeş, uyku yolunu biliyor musun?”

Kirpi gözlerini araladı.

“Ben her gece aynı şeyi yaparım,” dedi. “Sevdiğim yaprağı yanıma alırım, kendimi güvende hissederim, sonra geceyi dinlerim.”

Pamuk bunu duyunca evdeki yumuşak havuç desenli battaniyesini hatırladı.

Birden annesini özledi.

Yavaş yavaş yuvasına döndü. Bu kez koşmadı. Patileri toprağa hafifçe değdi. Burnu daha az kıpırdadı. Kulakları geceyi dinledi.

Annesi kapıda bekliyordu.

“Uyku yolunu buldun mu?” diye sordu.

Pamuk battaniyesinin altına girdi.

“Galiba yol dışarıda değilmiş,” dedi. “Yavaşlayınca içimde açılmış.”

Annesi onu alnından öptü.

Pamuk gözlerini kapattı. Bu kez hemen açmadı. Kaplumbağanın aceleyi bırak sözünü, baykuşun dinlemeyi çoğalt öğüdünü, kirpinin güvenli yaprağını düşündü.

Düşünceler küçüldü. Sesler yumuşadı. Battaniye ısındı.

Pamuk o gece uyku yolunu buldu.

Hem de hiç zıplamadan.

Küçük bir kasabanın tam ortasında eski ama tertemiz bir tren istasyonu vardı. Bu istasyonda gündüzleri renkli trenler gelir, çocuklar el sallar, kuşlar çatının kenarında cıvıldardı.

Gece olunca istasyon sessizleşirdi.

Ama herkesin bilmediği bir tren vardı: Sessiz Tren.

Sessiz Tren’in tekerlekleri gıcırdamazdı. Düdüğü bağırmazdı. Kapıları bile açılırken yalnızca küçük bir “hımm” sesi çıkarırdı.

Bu tren sadece uykusu gelmek üzere olan çocukların rüyalarına yaklaşırdı.

O gece Deniz yatağındaydı. Gözleri kapanıyor, sonra tekrar açılıyordu.

“Bugün oyunlarım bitmedi,” diye mırıldandı.

Tam o sırada odasının duvarında incecik bir ışık çizgisi belirdi. Çizgi uzadı, kıvrıldı ve minik bir ray yoluna dönüştü.

Deniz şaşırmadı. Çünkü uykusu gelen çocuklar bazen şaşırmayı bile yavaş yapar.

Rayların üstünden Sessiz Tren geldi. Ön vagonunda yıldız resmi, arka vagonunda bulut deseni vardı.

Tren durdu. Kapısı usulca açıldı.

İçeriden yumuşak sesli bir kondüktör çıktı. Şapkası gece mavisiydi.

“Rüya Durakları’na gitmek isteyen var mı?” diye sordu.

Deniz oyuncak ayısına baktı.

“Biz gidebilir miyiz?”

“Elbette,” dedi kondüktör. “Ama bu trende yalnızca fısıltıyla konuşulur.”

Deniz ve ayısı vagona bindi. Koltuklar pamuk gibi yumuşaktı. Pencerelerin dışında evler değil, uyuyan çiçekler görünüyordu.

İlk durak Esneme Durağı’ydı.

Kondüktör gülümsedi.

“Burada herkes bir kez kocaman esner.”

Deniz ağzını açtı. Oyuncak ayısı da esniyormuş gibi yana devrildi.

İkinci durak Yumuşak Yastık Tepesi’ydi. Tepede binlerce minik yastık vardı. Hiçbiri zıplamıyor, hiçbiri konuşmuyordu. Sadece bekliyordu.

Deniz başını koltuğa yasladı.

“Burası güzelmiş,” dedi.

Tren yavaşladı. Tekerlekler neredeyse kalp atışı kadar sakin ses çıkarıyordu.

Üçüncü durak Rüya Kapısı’ydı.

Kapının üzerinde küçük bir tabela vardı:

“Buradan geçenler sabaha kadar dinlenir.”

Deniz kapıya baktı. İçeride ne olduğunu merak etti ama korkmadı. Çünkü tren çok sakindi, kondüktör çok nazikti, oyuncak ayısı da yanındaydı.

“Ben hazırım,” dedi Deniz.

Kondüktör şapkasını çıkardı ve eğildi.

“O zaman gözlerini kapatmanın tam zamanı.”

Deniz gözlerini kapattı.

Tren ilerledi mi, yoksa oda mı sessizleşti, bunu kimse tam bilemedi. Ama sabah olduğunda Deniz yatağında huzurla uyuyordu.

Oyuncak ayısı kolunun altındaydı.

Duvarındaki ray çizgisi kaybolmuştu.

Sadece yastığının yanında minicik bir bilet vardı. Üzerinde şu yazıyordu:

“Bu gece de dinlenme durağına vardın.”